Dagboekfragment

Duik in de dagboeken uit ‘Oorlog in inkt’

De verhalen in Oorlog in inkt zijn gebaseerd op originele dagboeken van kinderen uit de Tweede Wereldoorlog.

Auteurs Annemarie van den Brink en Suzanne Wouda doken het archief van het NIOD in om de dagboeken te bestuderen en de bijzondere verhalen verder te vertellen. Zo ontstond een rijk geschakeerd boek, een directe duik in de geschiedenis!

Op deze pagina bekijk je fragmenten uit de originele dagboeken, fotomateriaal en extra informatie over de dagboekschrijvers en hun bijzondere verhaal.

Op deze pagina

Verschillende perspectieven

In Oorlog in inkt laten zeven meisjes en zeven jongens je hun verhalen meebeleven. Een boek met veel verschillende perspectieven en stuk voor stuk prachtige verhalen om aan elkaar door te vertellen.

Hoe voelt het om te moeten schuilen en vluchten als de bommen om je oren vliegen, zoals bij Yvonne, Felix en Henk? Om altijd honger te hebben, zoals Corri en Lineke? Om gescheiden te worden van je ouders en te overleven in kampen, zoals de joodse George of Chris uit Nederlands-Indië? Om gepest te worden omdat je ‘foute’ ouders hebt, zoals Annie? Of om een joodse vriendin te hebben die steeds minder mag, zoals Jeanne?

Bang! Boem! Wat is dat? We rennen, vliegen de trap af. Het plafond golft als doek, het zal ons vast bedelven. Voelen ons heen en weer gaan als in een wankele boot. Zou de kelder het volhouden? De hele straat staat in brand. Nu moeten we vluchten en alle dierbare herinneringen achterlaten.

Henk (10) uit Rotterdam

’s Avonds met Bets kleren gemerkt voor Polen.

Jeanne (16) uit Emmen

Nu in de oorlog houdt iedereen konijnen om met Kerstmis en Pasen een vet boutje te hebben. De mensen beginnen nu met hout stelen. Ze nemen putdeksels en tuinhekjes mee. Op een avond zei mijn vader: we staan morgen om 5 uur op en dan zagen we een paar bomen om.

Jan (13) uit Haarlem

Ik zag de rails door het kamp lopen en dacht, daarover gaan wij straks naar Polen en Duitsland. Dan weer eten en naar bed. Ik verspreek mij, ik bedoel ’n stuk plank met vlooien. Gelukkig dat wij niet helemaal boven sliepen, ’t regende soms van boven op ons bed en wij lagen twee hoog. De luizen kropen met tientallen door kleren en bed.

George Levy (12) uit Duitsland

En nu eten de mensen bloembollen. Toen moeder vanmiddag eten ging halen zag ze voor zich een arm kind lopen. Dunne gescheurde jas, sokjes in witte zomerschoenen. Moeder nam d’r mee naar huis en ze vertelde dat ze sinds gisteravond niet meer gegeten had. We hebben samen de soep gedeeld. Vrede!!! Heus. De mensen zijn gek. Je mag nu tot 9 uur naar buiten. Maar de mensen waren om half 11 nog buiten en de Moffen konden er niks aan doen.

Corri (12) uit Delft

Ik heb gedroomd dat het 20 october is afgelopen, dat is precies over 49 dagen. Ik heb diarree. Ik ben vandaag vijf keer naar de wc geweest.

Chris (13) op Java

Telkens als ze weer doken zat ik in doodsangst of ik nou geraakt zou worden. Mijn ogen kneep ik dicht en mijn handen hield ik voor mijn oren. Ik dacht niet dat ik weer levend thuis zou komen.

Felix (15) uit Arnhem

We zijn in het kamp Ambarawa aangekomen. Iedereen ontdekte tegelijkertijd rood-wit-blauw op de vleugels. We werden half gek van vreugde.

Carla (16) op Java

Bekijk het boek

Oorlog in inkt

Oorlog in inkt

Suzanne Wouda & Annemarie van den Brink

Vrijheid vinden we nu heel gewoon, maar hoe was het voor kinderen en jongeren om de Tweede Wereldoorlog mee te maken? Dat weten we door hun dagboeken.
Hoe voelt het om te moeten schuilen en vluchten als de bommen om je oren vliegen, zoals bij Yvonne, Felix en Henk? Om altijd honger te hebben, zoals Corri en Lineke? Om gescheiden te worden van je ouders en te overleven in kampen, zoals de joodse George of Chris uit Nederlands-Indië? Om gepest te worden omdat je ‘foute’ ouders hebt, zoals Annie? Of om een joodse vriendin te hebben die steeds minder mag, zoals Jeanne?

Zeven meisjes en zeven jongens laten je hun verhalen meebeleven. Van Rotterdam tot Arnhem, van Limburg tot Drenthe, van mei 1940 tot zomer 1945. Een boek met prachtige verhalen om aan elkaar door te vertellen.

Nog een echte aanwinst in de kinderboeken over de oorlog. Het boek maakt indruk door de terloopse manier waarop de verhalen worden verteld. De intimiteit van alledaagse gebeurtenissen, zonder drama of opsmuk. Vriendschappen die abrupt aflopen. Zoals het werkelijk gegaan moet zijn.

Pjotr van Lenteren in 'de Volkskrant'