Elin Meijnen over ‘Een jaar voor mij alleen’, au pair zijn en meer

Ik wilde als meisje van vijftien heel graag au pair zijn in een ver land. Nou had ik een moeder die dat gewoon ging regelen voor mij, ondanks mijn leeftijd. ‘Eel,’ zei ze dan. ‘Dat kan jij.’

Dus die zomervakantie reisde ik in mijn eentje met de trein naar de Italiaanse kust om voor een jongetje van vier te gaan zorgen. Uiteindelijk werd het een heftige ervaring die eindigde in ontslag, dus toen Eefje van Leopold mij vroeg om een boek over een Gap-year te schrijven wist ik meteen dat het daarover moest gaan.

Ik ben docent Nederlands dus ik schrijf vooral in de vakanties en de weekenden. Vaak begin ik met een zin of een losse scène, soms naar aanleiding van een liedje of een gesprek. Voor dit boek heb ik de serie au pairs gekeken, mijn oude dagboek herlezen en zat ik eindeloos op Google maps om de omgeving van Forte dei Marmi te verkennen. Uiteindelijk heb ik het meeste tijdens de zomervakantie geschreven, terwijl ik in mijn huisje in België zat.

Het bereiden van de Vitello oftewel, de gekookte kalfskoppen. Ik heb heerlijk gegriezeld en hardop gelachen om mijn eigen verhaal.

Puck is een heftige, sterke meid met een eigen wil. Dat was ik absoluut niet vroeger. Toen ik ervoor koos om haar zo pittig te laten zijn kon ik die kant van mezelf extra aanspreken en dat was heerlijk. Gewoon zeggen wat je denkt, soms bot en te eerlijk. Inmiddels lijk ik wel meer op Puck, eerlijk gezegd.

Puck is zangeres en dat was ik vroeger ook. De wereld van de klassieke muziek, de verwachtingen en strenge regels die daar gelden ken ik goed. Maar ook het geluksgevoel van zingen hoort bij mij en komt terug in meerdere verhalen die ik heb geschreven. Zingen is fantastisch!

Omdat ik zie dat jongeren vaak worstelen met de verwachtingen van hun ouders. Bewust of onbewust geven ouders normen en ideeën door: Als je klassieke muziek zingt doe je geen pop, dat is van een lagere orde; als je vwo hebt gedaan ga je studeren, anders is het zonde. Dat soort boodschappen krijg je mee als kind. Ik heb altijd de wens om jongeren op te stoken, om ze te stimuleren hun eigen weg te zoeken en te ontdekken wat hen gelukkig maakt. Soms moet je daarvoor breken en even helemaal weg van huis.

Niet per se, maar het helpt wel.

Herkenning, ontroering en af en toe een lach. En ik hoop dat ze de ontwikkeling van Puck meevoelen en begrijpen. Ik heb zelf heel veel plezier gehad tijdens het schrijven, maar ik was ook enorm betrokken en ontroerd door bijvoorbeeld de liefdesrelatie die Puck krijgt. Ook daar moet ze uitvinden wie ze is en wat ze fijn vindt (en meer ga ik in verband met spoilers niet zeggen…).

Ja, maar toen was ik veel ouder. Ik ben een echte laatbloeier als het gaat om mijn eigen leven. Achteraf vind ik dat zo sneu voor mijn jongere zelf. Ik zou haar toe willen spreken: kies je eigen weg, je doet het supergoed en je hoeft niet zo voor anderen te zorgen en rekening met ze te houden. Wees niet bang, maar trek je kleurigste jurk aan en ga avonturen beleven!