De parelduikster

'Elke dag opnieuw in hetzelfde ritme, ze wil er niet aan denken. Nieuwe wegen wil ze, niet de rest van haar leven het eiland met de stoffige paadjes die allemaal eindigen waar ze begonnen'. Lumi woont op het eiland Anda waar ze, net als de andere meisjes en vrouwen, parelduikster is. Ze is als een vis in het water en dol op de natuur, maar ergens benauwt het eiland haar ook. Van generatie op generatie verandert er niets. De vrouwen duiken, de mannen vissen. Toch blijven de eilanders waar ze zijn want als ze voorbij de Zwarte Rotsen gaat hoor je er niet meer bij en de verhalen die rondgaan (zoals het verhaal van de verloren kinderen) houden hen klein en bang. Lumi heeft altijd het gevoel dat er meer is dan het leven op Anda. Haar oma Esa weet daar alles van. Zij is verbannen en woont afgezonderd van de dorpelingen. Lumi is dol op Esa, en is er vaak te vinden. Daar beleeft ze avonturen als oma haar voorleest uit een boek terwijl boeken streng verboden zijn op het eiland. Wat is Esa's verhaal? Waarom is zij niet bang voor de rotsen en waarom is ze verbannen? Lumi worstelt steeds vaker met de regels van het eiland en dan wordt Esa ziek. Van de eilanders hoeft ze geen hulp te verwachten en Lumi ziet maar één mogelijkheid en dat is voorbij de Zwarte Rotsen gaan... Lumi betekent licht, een passende naam voor dit stralende, hartverwarmende meisje dat worstelt met hoe het leven nu is. Ze wil loyaal zijn naar de Eilanders en haar moeder maar ze verlangt ook naar vrijheid, naar meer! Ze zegt heel treffend dat het eiland voelt als een te warme trui die prikt en te klein is. De mensen worden klein gehouden doordat ze niets meekrijgen van de buitenwereld. Anderzijds is het eiland ook mooi en de natuur adembenemend. De lezer voelt het innerlijke conflict van Lumi, een jong meisje dat zich wil ontplooien. Ze voelt zich sterk verbonden met haar familie maar ze is ook nieuwsgierig. Wil haar grenzen verleggen en verlangt naar vrijheid. Bouwens heeft een vlotte, poëtische schrijfstijl. Het verhaal is geschreven in de derde persoon en de lezer voelt zich verbonden met Lumi. De karakters zijn mooi uitgewerkt waardoor de lezer een goed beeld krijgt van de dynamiek die heerst op het eiland. De mensen lijken gelukkig maar leven tegelijkertijd in een cocon en omdat men zo afhankelijk is van elkaar is het risicovol om je anders te gedragen. Het verhaal is sprookjesachtig met mooie thema's en laat de lezer nadenken over welke Zwarte Rotsen in zijn/haar leven aanwezig zijn. De illustraties zijn adembenemend mooi. Zachte warme kleuren in een dromerige stijl, ze verlevendigen het verhaal maar geven het ook meer diepgang en impact. Bouwens heeft enkele pagina's gevuld met verschillende veren, schelpen en wieren waardoor de lezer meer leert over de natuur, erg mooi gedaan! De parelduikster is prachtig warm verhaal over verbondenheid, loyaliteit, vrijheid, identiteit en het verleggen van je grenzen. Voor dit werk kreeg Bouwens een subsidie van het Amarte Fonds. Ik wil uitgeverij Ploegsma en Het Boekencafe hartelijk bedanken voor dit leesexemplaar. Quotes Tranen zijn druppels van de zee. Laat ze maar stromen, ze vinden hun weg terug naar huis. Misschien kun je als kind ouder zijn dan je eigenlijk bent Spijt is als een bedelende hond die je altijd achtervolgt. Lumi weet heel goed hoe scherp angst kan zijn als je het gevoel niet helemaal begrijpt. Of negeert. Dan is angst krachtiger en groter dan de zee die het eiland omringt. Het sluit je in. Hoe harder je knijpt, hoe meer je verliest. Een straaltje zand stroomt uit haar hand. Je hoeft niet de hele tijd aan haar te denken. Ze is er. Waar dan? In de stilte... tussen je gedachten. Maar juist die stilte maakt haar zo verdrietig Ze weet dat ze alle drie niet praten over alles wat te moeilijk is: die dingen liggen als keien in de branding en de zee spoelt er voorzichtig omheen